Taxi Horror Story 05
Kanina, habang ako ay nakasakay sa pampasaherong dyip at binabaybay ko ang aking byaheng pauwi, may isang musmos na batang sumakay sa dyip at nagpunas ng mga maduduming sapatos (o tsinelas) ng mga pasaherong nananahimik (o natutulog) at nakatingin sa kawalan. Bigla na lamang nagugulat ang mga pasaherong dinadaplisan ng kamay niyang hawak ang isang madumi at maliit na basahan. Ngunit, isang bagay na nakapagpapukaw sa aking atensyon ay ang pamilyar na mukha niyang taglay. Siya rin pala ang batang madalas na umaangkas sa bawat dyip na aking nasasakyan sa araw-araw na aking pagpasok at pag-uwi sa eskwela.
Laking pasasalamat ko at hindi niya inaabot ang aking puting sapatos (bagkus ito lamang ay kanyang marurumihan dahil sa ilang sapatos na ang nadaanan ng kanyang nag-iisang basahan) ngunit kanina ay sinawimpalad ang aking sapatos (pasalamat na lamang ako at hindi ako nakaputing uniporme). Hindi lamang niya naistorbo ang aking katahimikan at pagmumuni-muni sa byahe kundi nagdulot pa siya ng isang malaking pagkainis.